حضرت فاطمه(س) بعداز پدرش رسول مکرم اسلام بیش از۷۵ روز زنده نماندند حضرت فاطمه(س) فرمودند:صبت علی مصائب لوانهاصبت علی الایام صرن لیالیا
حضرت فاطمه شبانه روز برمصایب پدرش می گریست همسایگانی که حضرت همواره برایشان دعا می فرمودند به جای تسلیت گفتند یاابالحسن به فاطمه بگو یا شب گریه کندیاروز حضرت فاطمه که ازاین حرف ناراحتیش دوچندان شد ارآن پس هروزدست امام حسن وامام حسین (ع)را می گرفت وبه خارج ازشهر کنار قبر حمزه (ع) می رفت وآنجا گریه می کرد...بعد ازآنکه حضرت محسن (ع) سقط شدند وپهلو وبازو ودست حضرت مجروح شددیگرتوان رفتن به سمت قبر حضرت جمزه (ع) رانداشت فلذا با فرزندانش به سمت بقیع رهسپار شدند آنجا درخت سدری بود که فاطمه (س)زیر آن درخت می نشست وگریه می کرد بعداز مدتی منافقان آن درخت را قطع کردند حضرت امیر(ع)برای فاطمه (س)خارج ازبقیع منزالی ساختند ونامش را بیت الاحزان گذاشتند حضری زهرا(س) هروز صبح با امام حسن وامام حسین (ع)آنجا می آمد وبرگرفتاری هایش گریه می کرد
یک روز صبح که حضرت از خواب بیدار شدند دیدند توان رفتن به بیت الاحزان راندارند واز طرفی نمی توانند در منزل برای پدرشان عزاذاری کنند فلذا فرمودند :الهم عجل وفاتی سریعا
این گوشه ای از مصایب حضرت فاطمه سلام الله علیها بود حضرت یکی از۵گریه کن بزرگ عالم نام گرفتند
حضرت امام زین العابدین (ع)با۳۰ سال وحضرت یعقوب ویوسف با حدودچهل سال وحضرت آدم با۳۰۰سال گریه چهار گریه کن بزرگ عالم قرار گرفتندوحضرت فاطمه با گریه کمتراز۳ماه به آن چهارنفر ملحق شد
